30/8/10

Μεθύστε



Πρέπει να 'σαι πάντα μεθυσμένος.

Εκεί είναι όλη η ιστορία: είναι το μοναδικό πρόβλημα. Για να μη νιώθετε το φριχτό φορτίο του Χρόνου που σπάζει τους ώμους σας και σας γέρνει στη γη, πρέπει να μεθάτε αδιάκοπα.

Αλλά με τι;

Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει. Αλλά μεθύστε. Και αν μερικές φορές, στα σκαλιά ενός παλατιού, στο πράσινο χορτάρι ενός χαντακιού, μέσα στη σκυθρωπή μοναξιά της κάμαράς σας, ξυπνάτε, με το μεθύσι κιόλα ελαττωμένο ή χαμένο, ρωτήστε τον αέρα, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, το κάθε τι που φεύγει, το κάθε τι που βογκά, το κάθε τι που κυλά, το κάθε τι που τραγουδά, ρωτήστε τι ώρα είναι.

Και ο αέρας, το κύμα, το άστρο, το πουλί, το ρολόι, θα σας απαντήσουν:

"Είναι ώρα να μεθύσετε! Για να μην είσαστε οι βασανισμένοι σκλάβοι του Χρόνου, μεθύστε. Μεθύστε χωρίς διακοπή! Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή, όπως σας αρέσει.

Charles Baudelaire

2 σχόλια:

happypepper είπε...

Με κρασί, με ποίηση ή με αρετή,
καλημέρα!

κ ART ά SOS (από το Κάρτας και Τάσος) είπε...

σαν ΟΥΡΛΙΑΧΤΟ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ (δια βίου ζωή σε λαθραία αιωνιότητα...)

Εχθρός του στίχου για τον έρωτα η λέξη «είναι».
Αν, λοιπόν, πεις «έρωτας είναι αυτό ή το άλλο».
Φυλακίζεις το Ποίημα στον ενεστώτα του ρήματος.
(κι ας καταφάσκουν, στιγμιαία, οι ΠΟΘΟΙ του σε μέλλοντα διαρκείας... Έως τότε ΜΕΘΥΣΤΕ με τα αθάνατο κρασί των λέξεων...)