Της ζωής....

"Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων
Εμείς καθόμασταν τα βράδια και ζωγραφίζαμε σκηνές
απ' την αυριανή ευτυχία του κόσμου.

Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας."

Τάσος Λειβαδίτης

Μεταμεσονύχτιες σκέψεις

"Ο σοφός είναι δειλός και ο γενναίος ηλίθιος".

Έτσι συνήθως συμβαίνει, καθώς η σκέψη οδηγεί στην αδράνεια. Ωστόσο, αυτός ο γαμημένος μύκητας -για την ανθρωπότητα μιλάω πάντα- προχωράει ένα βήμα μπροστά μονάχα στα αραιά διαλείμματα που οι σοφοί έχουν αρχίδια και οι ηλίθιοι κλάνουν μέντες.

Έπειτα, φτου κι από την αρχή.

Golden boys και χαρούμενες πόρνες

Και συ λαέ βασανισμένε...μην ξεχνάς τις ευθύνες σου



Τραγέλαφος.

Κάθε μεταπολιτευτική κυβέρνηση κατά κανόνα, διπλασιάζει το έλλειμμα της προηγούμενης.

Επί δεκαετίες παίρνουμε τα χρήματα της τρισκατάρατης ΕΕ ( μπροστά στα οποία ωχριά η μεταπολεμική αμερικανική βοήθεια ) και τα τρώμε χωρίς να μείνει λεπτό για ανάπτυξη και υποδομές.

Παίζουμε στο χρηματιστήριο τις οικονομίες δύο γενεών επειδή κάποιος Παπαντωνίου μας το είπε.

Ακούμε τον Κλίντον να λέει ότι είμαστε από τις ισχυρότερες οικονομίες του κόσμου και το πιστεύουμε.



Βυθιζόμαστε σε ένα όργιο καταναλωτισμού ξοδεύοντας και τα μελλοντικά μας εισοδήματα επειδή οι τράπεζες "μας δίνουν" ξαφνικά αφειδώς και χωρίς καμιάν εγγύηση δάνεια.

Ξοδεύουμε για Ολυμπιακούς χρήματα που δεν έχουμε και δεν θα πάρουμε ποτέ πίσω επειδή το είπε η Γιάννα και ο Αβραμόπουλος.

Ακούμε για την ισχυρή Ελλάδα από τον Σημίτη και το χάφτουμε.

Στέλνουμε τα παιδιά μας στα ιδιωτικά και το εξωτερικό να σπουδάσουν μάνατζερ και ψυχολόγοι και τους υποσχόμαστε ότι δεν θα δουλέψουν ποτέ σε "ταπεινά" επαγγέλματα.

Απασχολούμε τους μετανάστες χωρίς ένσημα και νοιώθουμε ξαφνικά πλούσιοι.

Βλέπουμε τα λαμόγια να θησαυρίζουν και τους πολιτικούς να διαφθείρονται και τους ξαναψηφίζουμε.



Στέλνουμε τις κόρες μας στα πορνεία της τηλεόρασης να αφομοιώσουν τον ρόλο της χαρούμενης πόρνης μήπως και τυλίξουν κάναν λεφτά και λύσουν το πρόβλημα της ζωής τους.

Μια χώρα υπό πτώχευση. Μια δημόσια διοίκηση διεφθαρμένη. Ακραίες ανισότητες, παράνομος πλουτισμός, παραγωγική βάση μηδέν.

Και ημείς άδομεν...



Εκτός από την υποβαθμισμένη παιδεία διαθέτουμε την χειρότερη κοινωνική παιδεία που είχε ποτέ αυτή η χώρα. Golden boys και χαρούμενες πόρνες - αυτή είναι η κοινωνική μας εκπαίδευση...

Αλλά όχι. Εμείς δεν φταίμε σε τίποτα. Μας παρέσυραν. Είδαμε το τυρί αλλά όχι την παγίδα...

Δεν υπάρχει λοιπόν εθνικό πρόβλημα που χρειάζεται συστράτευση των υγιών δυνάμεων. Πάμε σαν άλλοτε...



Άλλωστε σύντομα:

Η ανύπαρκτη παραγωγική βάση θα δημιουργηθεί ως εκ θαύματος.
Τα λαμόγια θα επιστρέψουν τα χρήματα οικειοθελώς.
Οι διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι θα ζητήσουν συγγνώμη και θα χαρίσουν τις βίλες τους στο δημόσιο για αναδιανομή.
Οι τράπεζες θα σταματήσουν την τοκογλυφία και θα διανείμουν τα κέρδη τους στους φτωχούς και οι μοιραίοι πολιτικοί της Ραφήνας και του Κολωνακίου θα ανασκουμπωθούν και θα διορθώσουν τα εγκλήματά τους αφού εξομολογηθούν στον Άγιο Βατοπεδινό.
Η Εκκλησία θα δεχτεί έλεγχο στα οικονομικά της και θα καταβάλει αναδρομικά τους φόρους που της χαρίστηκαν.
Το ΚΚΕ θα δηλώσει τις εταιρείες του και θα μοιράσει ενίσχυση στους ψηφοφόρους του και τα επαγγελματικά στελέχη της Κουμουνδούρου θα αρνηθούν την αεργία της κρατικής επιχορήγησης και θα πιάσουν δουλειά...απολύοντας το συγγενολόι και τους κολλητούς που έχουν βολέψει δίπλα τους.

Τι λέτε μωρέ; Κι έπειτα σας φταίει ο Κύρκος που στα 85 του καλεί σε εθνική συστράτευση!

Και η ανανεωτική αριστερά που πασχίζει να ανασυγκροτηθεί και να εκφέρει αυτόνομο πολιτικό λόγο και προτάσεις εξόδου από την κρίση...
Μα τόσο βολεμένοι είσαστε φίλοι μου ή παραμένετε τόσο ανόητοι;


Πηγή:Aριστερη Στρουθοκάμηλος

Κάποιος

Κάποιος είναι απέξω στον κήπο,
τα τσιγάρα του σβήνει στη γλάστρα,
κάποιος μένει εδώ όταν λείπω,
βρήκα ξένο μπλουτζίν στην κρεμάστρα.

Κάποιος πάει πρωί στη δουλειά μου,
μου χρεώνει μ’ αηδίες την κάρτα,
βγάζει βόλτα μετά τα σκυλιά μου
και στους φίλους μου φέρεται σκάρτα.

Κάποιος λέει ''σ’ αγαπώ'' σε μια ξένη,
μα είναι ξένος μπροστά στην αγάπη,
ξεκλειδώνει τις νύχτες και μπαίνει
στου μυαλού μου το μαύρο ντουλάπι.

Κάποιος κλαίει μπροστά στον καθρέφτη
και εγώ του σκουπίζω τα μάτια,
κάποιος σκύβει στο χάος και πέφτει
και μετά τον μαζεύω κομμάτια.

Αστικόν το-πύον

Ανάμεσα στους πιο κακοφωτισμένους δρόμους της πόλης μου υπάρχουν κατι στενά σοκάκια, σκοτεινά και βρώμικα και πάντοτε βρεγμένα.

Κάποτε, λένε, κάποιοι ίσως ζούσαν εκει μέσα.

Τώρα πια – αν τα βρεις – ακούς μόνο ψιθύρους, μοιάζουν με το θόρυβο που κάνει το τσιγάρο σου όταν ανάβει ή μια ηλεκτρική λάμπα που ετοιμάζεται να ξεψυχήσει.

Σαν αυτή που βρίσκεται απέναντι από το σπίτι μου.

Ακούω το βιολί από το διπλανό διαμέρισμα. Ένας τοίχος μας χωρίζει μονάχα.

Οι τοίχοι ποτέ δεν τα κατάφερναν με τις νότες.

Ούτε ο διπλανός.

Ψιχαλίζει απόψε, κάποιος ετοιμάζει μια βαλίτσα, κάποιος άλλος μια ληστεία.

Ο ένας ανυπομονεί να φύγει, ο άλλος να ληστέψει το σπίτι του.

Το ταβάνι στάζει, η ταπετσαρία είναι σχισμένη σε εκατό σημεία.

Το βιβλίο που διαβάζω δεν έχει την τελευταία σελίδα. Ούτε και την πρώτη. Ίσως τελικά να ήταν η ίδια.

Το ποτήρι μου είναι πάλι στεγνό. Το στόμα μου το ίδιο και το φως της λάμπας κίτρινο.

Εκείνη κοιτάζει το ταβάνι, ήσυχη. Εκείνος νομίζει ότι της κάνει έρωτα.

Το κρεβάτι συγκρατιέται να μην τρίξει και ξυπνήσει το πεθαμένο πάθος.

Θέλω να το σπάσω το γαμημένο το κρεβάτι σου.

Θέλω να βγω έξω και να τα σπάσω όλα.

Κάποιες βιτρίνες μας κοιτάζουν σοβαρές. Κάποιες άλλες κάνουν εκπτώσεις.

Μικρός ήθελα να γίνω σκουπιδιάρης. Να πηγαίνω βόλτα μες στη νύχτα κρεμασμένος πίσω από τη σκουπιδιάρα. Και να νιώθω τις ψιχάλες στο πρόσωπο μου.

Οι τηλεοράσεις δείχνουν τα ίδια παγωμένα χαμόγελα . Οι κανάπεδες τις φλερτάρουν με ουίσκια και μπύρες. Το σπίτι είναι κρύο, όλη η πολυκατοικία είναι κρύα και στην κορυφή της οι κεραίες προσπαθούν να φτάσουν τα σύννεφα.

Μια οικογένεια ετοιμάζεται να γευματίσει. Το πεζοδρόμιο έχει φτάσει μέχρι την τραπεζαρία τους.

Και τα λεωφορεία πιτσιλάνε το καλαθάκι με το ψωμί.

Τα παιδιά κυνηγάνε τον κουτσό στην πλατεία.

Του πετάνε μολότωφ και κέρματα.

Οι παπάδες γελάνε, οι περιπτεράδες μαζεύουν τα κέρματα. Μπορεί και ανάποδα.

Στο ίδιο πάντα μπαρ, μεθυσμένος, αγκαλιά με τον υπόνομο, ξερνάει και το αλκοολ φτάνει βαθιά μέσα στη μήτρα της πόλης. Εκείνη όμως δεν πρόκειται να μεθύσει ποτέ. Έτσι δεν είναι;

Η φωνή του γδέρνει το λαιμό του. Η ηχώ των υπονόμων γδέρνει το μυαλό του. Και κάπου παραδίπλα, μέσα στα σκοτεινά σοκάκια, νομίζεις πως ακούς ψιθύρους.

Όμως δεν υπάρχει τίποτα για να ακούσεις.

Οι πόλεις μας έγιναν σιωπηλά φρούρια. Και μεις σιωπηλοί φρουροί τους.

Ψιχαλίζει απόψε, η πόλη βιάζεται να κοιμηθεί...


Ο ιππότης του Πύργου

« Αιδοίων Μονόλογοι»

....θυμάμαι κι εγώ τη μέρα που το είδα για πρώτη φορά. Δεν ήταν ένα,ούτε και διακόσια αλλά καμιά τριανταριά ήταν σίγουρα.Η μάνα μου με είχε πάρει μαζί της στο χαμάμ, όπου πήγαινε κάθε βδομάδα με τις γειτόνισσες και θα πρέπει να ήμουν πολύ μικρός,για να μου επιτρέψουν την είσοδο. Ήμουν όμως αρκετά ψηλός, για να φτάνω μέχρι το ύψος του. Όπου κι αν έστρεφα το βλέμμα αντίκρυζα τούφες ξανθές,τούφες μαύρες,καστανές,κατάμαυρες, σαν θάμνοι σε γωνίες από άσπρα βράχια κι ήταν φυσικό να παίζω με ότι έφτανα. Δεν ήξερα ακόμα οτι κρύβανε την είσοδο της σπηλιάς με τους θησαυρούς, ωστόσο θάπρεπε να αισθανόμουν κάτι, γιατί τα ψαχούλευα. Οι γυναίκες γελούσαν όσο έψαχνα. Το πρόσωπο μου βρισκόταν στο ίδιο σημείο με τις πολύχρωμες φούντες τους κι όταν εκείνες με τραβούσαν κοντά τους να με χαιδέψουν,η μύτη μου,το στόμα μου,τα μάτια μου,τα μάγουλά μου έρχονταν σε επαφή μαζί τους. Η εποχή που είχα εκείνο το μπόι ,νομίζω πως ήταν η ωραιότερη και πιο απόκρυφη ερωτικά εποχή της ζωής μου. Δεν ήθελα να παίζω με κοριτσάκια της ηλικίας μου επειδή το πρόσωπο μου ήταν στο ίδιο επίπεδο με το δικό τους, ήθελα πάντα να είμαι με κοπέλες που το μούτρο μου συνέπιπτε να βρίσκονται στον ίδιο παράλληλο του πλανήτη μ'εκείνο το μέρος της γυναίκας, που άκουγα να λένε οι μεγάλοι πως «Όλα στον κόσμο γι'αυτό γίνονται». Δυστυχώς όμως ψήλωνα. Ψήλωνα συνέχεια, ώσπου κάποτε το γατάκι,το κουτάκι,το πουλάκι, το πράγμα, αυτό, χάθηκε τελείως από τον ορίζοντα μου κι έπρεπε τώρα να κατεβαίνω και να το ψάχνω. Εκείνοι που με κατηγορούσαν πως μόνο αυτό σκέφτομαι, είχαν δίκιο, εφόσον εξαφανίστηκε από μπροστά μου, μόνο αυτό σκεφτόμουν... Διαπίστωσα ότι και το εκτεθειμένο στον κόσμο πρόσωπο τους διέθετε όσα και το κρυμμένο μέρος που είχα πρωτογνωρίσει. Μαλλιά, μάγουλα, χείλη, στόμα. Το μόνο που έλλειπε ήταν εκείνο ακριβώς το σημείο που έκανε χαρούμενες τις γυναίκες και σε πολλά μέρη του κόσμου τους το αφαιρούν για να τους αφαιρέσουν τη χαρά και την περηφάνεια τους, η κλειτορίδα. Αυτό εξακολουθούσε να παραμένει καταχωνιασμένο κι όποιος επιθυμούσε να το δει, να το χαρεί και να παίξει μαζί του έπρεπε να κατέβει στο υπόγειο. Ήταν φυσικό λοιπόν να αγαπήσω και το πρόσωπο των γυναικών και να θέλγομαι από αυτό όπως κάποτε με το αιδοίο. Άλλωστε τα εξωτερικά χαρακτηριστικά του προσώπου τους απεικονίζουν τα εσωτερικά του αιδοίου. Κι όποιος αναφωνεί «ωραίο μουνί», στη θέα μιας όμορφης γυναίκας, άθελα του αυτό λέει.

Αντώνης Σουρούνης-
Προλογίζοντας το βιβλίο " Αιδοίων Μονόλογοι"


Ιβ Ενσλερ
«Αιδοίων μονόλογοι» (εκδόσεις Νίκη)



«Αν ντυνόταν το αιδοίο σας, τι θα φορούσε;» «Αν το αιδοίο σας μπορούσε να μιλήσει, τι θα έλεγε με δυο λέξεις;» «Με τι θα παρομοιάζατε τη μυρωδιά του αιδοίου σας;» «Τι χαιδευτικό όνομα έχετε για το αιδοίο σας;» Αυτά είναι μονάχα μερικά από τα θέματα που θίγει η Ηβ Ενσλερ στο Αιδοίων μονόλογοι, που είναι ο καρπός των 200 περίπου συνεντεύξεων που πήρε από γυναίκες απ' όλο τον κόσμο: μια γυναίκα μιλάει για το τριχωτό του εφήβαιου, μία άλλη για τον οργασμό και άλλες για την περίοδο. Μία Βόσνια, θύμα βιασμού, μιλάει για την τωρινή σχέση της με το αιδοίο της, άλλες για το σεξ και την σεξουαλικότητα και η ίδια η συγγραφέας για το θαύμα της γέννας. Η συγγραφέας αποφάσισε ν' ασχοληθεί με το θέμα όταν, όπως λέει η ίδια, "συνειδητοποίησα πως ήμουν «μισή», με το σώμα και το μυαλό μίλια μακριά το ένα απ' το άλλο. Το αιδοίο μου ήταν κάτι μακρινό, «εκεί κάτω», στο βάθος, στον ορίζοντα. Ούτε που περνούσα από κει καθόλου. Το ουσιαστικό θέμα του Αιδοίων Μονόλογοι είναι η σχέση που έχουν τα γεννητικά μας όργανα με το υπόλοιπο σώμα μας, με τον εαυτό μας, με το είναι μας. Και πόσο τελικά έχουν καταστρέψει αυτήν τη σχέση, που είναι από τις πιο πρωτόγονες, φυσικές, και αγνές. Η Ενσλερ αποδεικνύει μέσα από τα γέλια, τα δάκρυα, και τα ρίγη που προκαλεί η ανάγνωση αυτού του βιβλίου ότι το αιδοίο είναι ένα κοινό σημείο συνάντησης για άντρες και γυναίκες... σε πολλαπλά επίπεδα.


Αναδημοσιεύω ένα απόσπασμα από αυτό το βιβλίο. Επέλεξα ένα κεφάλαιο που μου άρεσε ιδιαίτερα :

Το αιδοίο μου τα 'χει πάρει στο κρανίο. Το εννοώ. Είναι έξαλλο.
Το αιδοίο μου είναι έτοιμο να εκραγεί και πρέπει να τα πει για να ξεθυμάνει.
Πρέπει να μιλήσει για όλες αυτές τις παπαριές. Έχει ανάγκη να σας μιλήσει.
Δηλαδή, πως την έχουν δει όλοι αυτοί εκεί έξω - όλοι αυτοί που έχουν βάλει στόχο στη ζωή του να κατεβάζουν όλο και πιο καινούριες ιδέες για το πως θα βασανίσουν το ταλαίπωρο το αιδοίο μου που θέλει μόνο στοργή... Όλοι αυτοί που στύβουν το κεφάλι τους και εφευρίσκουν παρανοϊκά προϊόντα και κατεβάζουν αρρωστημένες ιδέες για το πως θα υποσκάψουν το μουνάκι μου.
Το μουνί που σας πέταγε, ρε !
Τι είναι όλες αυτές οι μαλακίες που προσπαθούν να μας χώσουν εκεί μέσα, για να μας καθαρίσουν - για να μας παραγεμίσουν, για να μας το κλείσουν το μαγαζί;
Ε, λοιπόν, το αιδοίο μου δεν τα κατεβάζει τα ρολά.
Είναι έξαλλο και δεν έχει σκοπό να πάει πουθενά.
Πάρτε για παράδειγμα τα ταμπόν - τι στο διάολο είναι αυτό το πράγμα; Ένα γαμημένο, στεγνό στουπί απο βαμβάκι που το χώνουμε εκεί πέρα. Γιατί δεν βρίσκουνε κάποιο τρόπο να το γρασάρουν κάπως; Μόλις το βλέπει το αιδοίο μου, παθαίνει αμόκ.
Ξέχνα το, μου λέει. Και κλείνει.

Πρέπει να συνεργαστείς με το αιδοίο, να το φέρεις σιγά σιγά σε επαφή με κάτι, να προετοιμάσεις το έδαφος. Κάποιος πρέπει να σας μιλήσει για τα προκαταρκτικά. Πρέπει να το πείσεις το αιδοίο μου, να το αποπλανήσεις, να κερδίσεις την εμπιστοσύνη του. Και πως να το κάνουμε, αυτό δε γίνεται μ' ένα γαμημένο, στεγνό στουπί από βαμβάκι. Σταματήστε να μου χώνετε διάφορα. Σταματήστε να μου χώνετε πράγματα και σταματήστε να προσπαθείτε να μου το καθαρίσετε. Το αιδοίο μου δεν έχει ανάγκη απο καθάρισμα. Μια χαρά μυρίζει κι από μόνο του. Τουλάχιστον έτσι του 'χουν πει.
«Μμμμ, μυρίζει υπέροχα», λέει αυτός. «Μυρίζει υπέροχα». Δε μυρίζει ροδοπέταλα. Μην προσπαθείτε να το διακοσμήσετε. Μην τους πιστεύετε όταν σας λένε οτι μυρίζει ροδοπέταλα όταν κανονικά πρέπει να μυρίζει σαν μουνί. Κοίτα να δεις τι προσπαθούνε να κάνουνε, προσπαθούνε να το καθαρίσουνε, να το κάνουνε να μυρίζει σαν αποσμητικό τουαλέτας ή κήπο. Όλα αυτά τα κολπικά ντους με άρωμα λουλουδιών, βατόμουρου, βροχής. Δε θέλω, ρε, να μυρίζει το μουνί μου σαν βατόμουρα ή σαν τη βροχή. Τι νόημα έχει να το πλύνεις το ψάρι αφού το ψήσεις; Εγώ θέλω να το απολαύσω το ψάρι. Γι' αυτό και το παράγγειλα.
Αυτό είναι η γυναίκα, αυτό είμαι εγώ.
Οι χυμοί μου, παχύρρευστοι και γλιστεροί. Άσε πια αυτές οι εξετάσεις. Ποιος πήγε και τις σκαρφίστηκε; Δεν μπορεί, κάποιος καλύτερος τρόπος θα υπάρχει για να γίνουν αυτές οι εξετάσεις. Γιατί θα πρέπει δηλαδή να φοράμε εκείνο το χάρτινο φόρεμα που σε κάνει ν' ανατριχιάζεις, που σου γρατσουνάει και τα βυζιά και τρίζει όταν πας να καθίσεις, έτσι που νιώθεις σαν ένα τσαλακωμένο χαρτί που κάποιος πέταξε στα σκουπίδια; Και προς τι παρακαλώ τα λαστιχένια γάντια; Και προς τι οι προβολείς που σε κάνουν να νιώθεις σαν να πρόκειται να σε ανακρίνει η Γκεστάπο, και προς τι ο σιδερένιος αναβολέας, ο κρύος και απάνθρωπος κολποδιαστολέας που σου χώνουνε εκεί μέσα; Τι είναι όλα αυτά, πείτε μου; Και πως και οι γυναίκες γυναικολόγοι δε διαμαρτύρονται για όλα αυτά;
Το αιδοίο μου εξοργίζεται μ' αυτές τις επισκέψεις.
Αρχίζει και κρατάει αμυντική στάση, βδομάδες πριν.
Κλείνει ερμητικά και δε χαλαρώνει με τίποτα.
Δε σας τη δίνει όταν λένε «Χαλαρώστε το αιδοίο σας, χαλαρώστε το αιδοίο σας».
Πριτς! Το αιδοίο μου είναι τετραπέρατο - το αιδοίο μου ξέρει τι πρόκειται να γίνει. Να χαλαρώσει για να μπορέσετε να του χώσετε τον παγωμένο κολποδια-στολέα; Ευχαριστώ, δε θα πάρω. Εξέταση, κολπική εξέταση; Πείτε καλύτερα κολπική εκτέλεση για να συνεννοούμαστε. Γιατί δεν μπορούνε να βρούνε ενα όμορφο λαχταριστό μωβ βελούδο για να με τυλίξουνε, μετά να με ξαπλώσουνε πάνω σ' ένα ανάλαφρο βαμβακερό κάλυμμα, να φορέσουνε όμορφα φιλικά ροζ η μπλε γάντια και να ξεκουράσουνε τα πόδια μου σ' έναν αναβολέα που θα είναι καλυμμένος με γούνα; Και ζεσταίνετε και τον κολποδιαστολέα. Συνεργαστείτε με το αιδοίο μου. Αλλά εσείς εκεί, κι άλλα βασανιστήρια - γαμημένα στεγνά στουπιά απο βαμβάκι, παγωμένοι κολποδιαστολείς και βρακιά τάνγκα.
Αυτό κι αν είναι πια το χειρότερο. Βρακιά τάνγκα. Ποιος εγκέφαλος το σκαρφίστηκε πάλι αυτό; Όλο πάνε πάνω κάτω και σε κόβουν στον κώλο και σου χώνονται και στο πίσω μέρος του αιδοίου.

Το αιδοίο πρέπει κανονικά να είναι χαλαρό και να έχει απλά κι όχι να είναι περιορισμένο. Γι αυτό και οι κορσέδες δε λένε. Έχουμε ανάγκη να κινούμαστε άνετα και να απλωνόμαστε και να μιλάμε αδιάκοπα. Τα αιδοία θέλουν άνεση. Να τι να φτιάξετε. Κάτι που να τους προσφέρει ευχαρίστηση. Αλλά σιγά να μην κάνουνε τίποτα τέτοιο. Μη δούνε καμιά γυναίκα να περνάει καλά, ειδικά να τη βρίσκει στο σεξ. Γιατί δε φτιάχνετε ένα όμορφο απαλό βαμβακερό κυλοτάκι με ενσωματωμένο μίνι δονητή; Θα το φοράνε οι γυναίκες και θα τελειώνουν όλη μέρα, θα τελειώνουν στο σούπερ μάρκετ, θα τελειώνουν στο μετρό, θα έχουν ευτυχισμένα αιδοία που θα τελειώνουν όλη την ώρα. Δε θα το άντεχαν με τίποτα να βλέπουν όλα αυτά τα δραστηριοποιημένα, ξαναμμένα, ικανοποιημένα αιδοία που δεν ανέχονται τις μαλακίες του ενός και του άλλου.Κι αντί γι' αυτό, έχουμε και το μαλακισμένο το κωλόχαρτο. Έξαλλη γινόμουνα μέχρι που ανακάλυψα το Κλινέξ Καπιτονέ. Το Κλινέξ Καπιτονέ είναι για το αιδοίο ότι και η μους σοκολάτα στο στόμα. Το Κλινέξ Καπιτονέ είναι απαλό αλλά όχι εύθραυστο, ανθεκτικό, αλλά όχι άγριο. Το Κλινέξ Καπιτονέ σε χαϊδεύει χωρίς να σου κάνει εισβολή. Όχι σαν αυτά που είχαμε παλιότερα - σαν ξυριστικές λεπίδες ήταν αυτές οι μαλακίες. Αλλά ίσως, πάλι, γι αυτό και να έχουμε τους μπιντέδες - σαν αντιστάθμισμα για το χαρτί τουαλέτας, - πρώτα του αλλάζεις τα πετρέλαια και μετά το πας στο νοσοκομείο για περίθαλψη.

Το αιδοίο που έχει μπιντέ είναι ένα ευτυχισμένο αιδοίο.
Ένα υπέροχο ρυάκι νερού μπαίνει μέσα, χοροπηδάει σαν μικρός πήδακας, είναι σα να 'χουν στήσει χορό εκεί πάνω τρυφερές νεράιδες - αυτό μάλιστα,
αυτό είναι ένα ευτυχισμένο αιδοίο.
Αν το αιδοίο μου μπορούσε να μιλήσει, θα έλεγε όσα λέω κι εγώ γι αυτό,
θα μιλούσε και για τα άλλα αιδοία, θα έκανε μιμήσεις άλλων αιδοίων.
Θα φορούσε διαμάντια από το Τίφανις, καθόλου ρούχα, θα ήταν τυλιγμένο στα διαμάντια.
Το αιδοίο μου βοήθησε να λευτερωθεί ένα τεράστιο μωρό. Νόμιζε ότι θα ξανάκανε αρκετές φορές το ίδιο πράγμα. Αλλά δεν πρόκειται να το ξανακάνει.
Τώρα αυτό που θέλει είναι να ταξιδέψει, δε θέλει και πολλές παρέες.
Θέλει να διαβάσει και να μάθει πράγματα και να βγαίνει έξω πιο πολύ.
Θέλει και σεξ. Τρελαίνεται για σεξ.
Θέλει να φτάσει πιο βαθιά. Τρελαίνεται για βάθος.
Θέλει να πάει σε μια αρχαιολογική ανασκαφή και να ξεθάψει την αρχή.
Θέλει καλοσύνη. Θέλει αλλαγή.
Θέλει σιωπή και ελευθερία και τρυφερά φιλιά και ζεστά υγρά και Βαθύ άγγιγμα.
Θέλει σοκολάτα και εμπιστοσύνη και ομορφιά.
Θέλει να ουρλιάξει, θέλει να πάψει να είναι θυμωμένο.
Θέλει να τελειώσει.
Θέλει να θέλει. Θέλει.
Το αιδοίο μου, το αιδοίο μου.
Τι να πω...
Τα θέλει όλα.

Χαλαρώστε
Καλό διάβασμα.


Από τις 22 Οκτωβρίου, σε έναν διαφορετικό χώρο, η Βάνα Μπάρμπα θα μονολογεί για το αιδοίο. Όχι κάποιο συγκεκριμένο, γενικά! Η γνωστή ηθοποιός επαναλαμβάνει, σε μορφή stand up comedy, το «Αιδοίου Μονόλογοι» στο club – restaurant «Dirty Mezzo».

Μαζί με τη Βάνα θα μονολογήσουν περί αιδοίου... οι «ειδικές» επί του θέματος, Θεοφανία Παπαθωμά, Χριστίνα Παππά, Δωροθέα Μερκούρη, αλλά και... η Τιτίκα Σιριγκούλη, που υποθέτουμε ότι θα εκπροσωπήσει τα... αιδοία της τρίτης ηλικίας!

Κι επειδή οι παραπάνω κυρίες δεν είναι αρκετές, έρχεται να προστεθεί στην παρέα τους η Χριστίνα Μπαλτζή και η γνωστή – σύμφωνα με το δελτίο τύπου – Ματούλα (εγώ πάλι νόμιζα ότι με τα μικρά τους ονόματα έχουν μείνει στην καλλιτεχνική ιστορία η Μελίνα και η Αλίκη, τη Ματούλα δεν την είχα υπόψη μου!).

Η παράσταση θα εξελίσσεται με τη βοήθεια και τη συμμετοχή του κοινού, του τραγουδιού και της live μουσικής.

Και όλα αυτά... στο «Dirty Mezzo», το γνωστό «Mezzo-Mezzo» της Λ. Συγγρού, που μετατρέπεται στο πιο πρωτότυπο club-restaurant της πόλης, συνδυάζοντας live μουσική, Dj, θεατρική μουσική σκηνή και ιταλικό εστιατόριο.

Ταμπού επί τάπητος, γυναικεία σεξουαλικότητα στη φόρα και τρανσέξουαλ «μεζεδάκια». Και όλα αυτά δίπλα σε μια «Βρώμικη (στο μυαλό και μόνον) πίτσα». Ιδού το περιββάλλον που επιλέγει να αυτοσχεδιάσει και να δημιουργήσει, με χιούμορ, σαρκασμό και φαντασία η Βάνα Μπάρμπα.

Τη δική της αλήθεια θα καταθέτει και η τρανσέξουαλ Καρλότα, που «αφού μεταμορφώνεται σε περιζήτητο θηλυκό συνειδητοποιεί το λάθος της». Την παρέα συμπληρώνει ο τραγουδιστής Γιώργος Αξάς και η ορχήστρα του, η house μουσική, η κλαμπίστικη διάθεση και οι «βρώμικες» πίτσες που θα πηγαινοέρχονται. Το όλο εγχείρημα διευθύνουν οι Νίκος και Γιώργος Γιγουρτάκης.